สวัสดีค่ะ

        ขอแนะนำตัวหน่อย เรียกว่า “ก้อย” แล้วกันน่ะค่ะ ชอบการนั่งกรรมฐาน เมื่อได้ยินเสียงคุณแม่ชีครั้งแรก อยากเจออยากกอด อยากกราบ อยากเห็น ทำไมเห็นแล้วเลื่อมใส อยากได้เห็นตัวจริงๆ พยายามสืบจนทราบข้อมูล (ก็เป็นถึงอดีตหัวหน้าข่าวสตรีมาก่อน เรื่องนี้คงไม่ยาก) พอได้ข้อมูลก็รีบไปหาที่วัด ไปปุ๊บเห็นคนเดินจงกรม ตอนนั้นเห็นแล้วรู้เลยว่า นี่แหละ ที่หามานานเดินแบบนี้แหละ อยากเดินมั่งชอบ (เหมือนเด็กอยากได้อะไรต้องได้) มาเจอคุณแม่ชีเห็นเขากอดกัน ไม่รู้แหละ อยากกอดด้วย...นี่ได้กอดแล้วเจอครั้งแรกได้กอดเลย

        พอกอดแล้วมันรู้สึกมีความสุขมาก ตัวเบา โล่ง คุณแม่ยิ้มให้ คนอะไรยิ้มสวยจริงๆ มีเสน่ห์ที่สุด ..แฮ่ะๆๆ ชอบอีกแล้ว...คุณแม่เข้าห้อง...พวกพี่ๆเขาพูดกัน อุ้ย เราเข้ามั่งซิ ด้วยความคล่องแคล่ว ตามภาษาหัวหน้าข่าว ก็โผล่ไปข้างหน้าเลยเขาทำอะไรกัน...

        คุณแม่บรรยายธรรม....โดยอาศัยเรื่องจริง...เป็นธรรมะที่ไม่ได้ซื้อหา แต่ได้มาด้วยผู้ที่กำลังตกอยู่ในห้วงแห่งทุกข์ นำความทุกข์ ของตนเอง เรื่องจริงของตนเอง ที่เกิดจากเหตุของความโลภ ความโกรธ ความหลง และเหตุที่จะเกิด มาเปิดเผยเพื่อเป็นวิทยาทาน อย่างกล้าหาญเพื่อให้ผู้คนได้รู้ ได้เข้าใจ ถึงผลแห่งการกระทำ เพื่อให้มีความเห็นที่ถูกต้อง เชื่อว่า ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว

     "กรรมนั้นไม่ลืมเราแต่เรามักจะลืมกรรม"

นี่คือที่มาของคำว่า "ก้อยลูกศิษย์แม่ชีทศพร" เพราะตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็น จนทุกวันนี้ รักเคารพ และเชื่อในคำสอนของ “ดร.คุณแม่ชีทศพร เทวาพิทักษ์ธรรม” แห่งวัดพิชัยญาติการามวรวิหาร อย่างสิ้น
สงสัยค่ะ

"ก้อยลูกศิษย์แม่ชีทศพร"

ผู้เขียน